Pepijn Lanen & James Worthy komen met een doorlopend verhaal op Tumblr. 100 woorden, om en om. Wat een feest. Wat een leven. Hoe het werkt? Begin beneden, eindig boven, a la Tony Montana.
Marzipan kon de harige tenen in zijn bootschoenen voelen krommen. De blinde ezel balkte enthousiast voordat hij, in vloeiend Surinaams, Marzipan voor rotte vis uitmaakte. Marzipan verstond alles, hij had per slot van rekening twee jaar in Suriname gewoond. Alwaar hij schaafijs uitvond. ‘Een Surinaamse ezel? Leuk zo’n zwart balkje.’ giechelde onze zwaarlijvige vedette. ‘Ai!’ zei de ezel. ‘Mijn naam is Don Qui, Don voor intimi. En ja ik ben blind. En ja ik stoot mezelf dus in het gemeen tyfus vaak aan dezelfde steen.’ Marzipan was gelijk onder de indruk van Don en viel, niet veel later, als een blok voor hem. Het was liefde op het eerste gezicht, net als in de film, en wat volgde was een vrijpartij van jewelste. Ezelprikken, het was in die tijd heel normaal. Net als tandems. Een ezel van achteren pakken, in de volksmond ook wel een ezelsbruggetje genoemd, was zeg maar het nordic walken van de jaren 50.
Worthy
De blinde ezel en de tweelingbroer van Schoffeerbeer plofte bovenop het dak van de auto; het katana zwaard van de tweelingbroer van Schoffeerbeer dwars door de waffel van het toch al nogal onooglijke walgelijke excuus voor een kind. De blinde ezel begon abusievelijk de auto te verkrachten (wegens zijn blindheid zag hij nooit heel goed wat hij aan het verkrachten was tijdens dat hij aan het verkrachten was. Hij was naast blind ook nog best wel dom. En hij had in een gek ongeluk al zijn smaakpapillen verloren toen hij nog voor een muziekzender werkte, maar dat is weer een heel ander verhaal.).
Yayo
‘Hè bah een ezel.’ dacht onze verzuurde protagonist. Marzipan had aan drie dingen een kolossale bloedhekel. Kaasfondues, lelijke stewardessen en ezels. De geur van gesmolten kaas deed hem denken aan zijn veel te vroeg overleden broertje. Waldemar was vier jaar toen hij in een kaasfondueset verdronk. Het was een fondue van Roquefort met rode port en sindsdien heeft Marzipan een broertje dood aan recreatief tafelen. In zijn geboortedorp, het West-Friese Scheerschede, woonden opvallend veel lelijke stewardessen. Ook zijn buurvrouw, Anneke van der Plag, was een misvormde luchtbutler. Haar vadsige poten zaten vol spataderen. Kronkelig en groenblauwig, ze deden hem altijd aan bloemloze rozenstelen denken. Maar eigenlijk had Marzipan een bloedhekel aan alle lelijke wijven. ‘Kijk nou eens naar jezelf. Walgelijk mens. Ik stop mijn lul nog liever in een overvolle glasbak dan dat ik hem tussen jouw monsterlijke schaamlippen prop. Homofilie is niet aangeboren er hangt gewoon een foto van jou in sommige verloskamers. GADVERDAMME!’ brulde hij dan tegen de desbetreffende draak.
Worthy
Het pindarots-kleurige voertuig vervolgde zijn slakkengang een lullige twee meter onder de horizon. Eigenlijk was het gewoon zicht-vervuiling. Mar Zi Pan begon zijn eigen er net helemaal dood aan te irriteren toen uit het niets de openingsmaten van ‘Spietkong’ van DuvelDuvel weerklonken. Als een donderslag bij heldere hemel kwam er een verschijning uit de lucht gesodemieterd, en het toeval wou ook nog eens dat er net een donderslag bij heldere hemel plaatsvond waardoor Mar Zi Pan een prachtig cinematografisch beeld had bij de verschijning in de luttele microseconde dat het stil boven het voertuig bleek te hangen. Een blinde ezel met de afgezaagde hoorn van Björn en op zijn rug de tweelingbroer van Schoffeerbeer, gehuld in een hoed gemaakt van riet afkomstig uit de Oriënt, een stuk kimono-zijde met Spongebob print om zijn schouders gedrapeerd en een katana ten grote van het geslachtsdeel van Peter North stevig in zijn pluche poten.
Yayo
Verveeld keek hij voor zich uit, nee, terneergeslagen, zijn vermoeide ogen volgden een pindarotsbruine Opel Kadett. Op de achterbank zat een roodharig ventje met een buitenboordbeugel en op de bestuurdersstoel zat een lesbokapsel met een ooglapje. Marzipan hield van ooglapjes. Zijn allereerste vriendin, Rietje van den Prik, was gezegend met twee luie ogen. Rietje was een waardeloze mikadospeelster, maar ze had de mooiste kut van de wereld. Het was een Guinness Book of Records kut, een Karel Appel-esque pruim, godverdomme, de Sixtijnse kapel leek op een Hein de Kort strip vergeleken met de genitaliën van zijn Rietje. Ja, de kut van Riet was pure kunst. Marzipan deed ook nooit een condoom om tijdens de seks, hij plakte gewoon drie museumjaarkaarten om zijn lul.
Worthy
Mar Zi Pan krabte achter zijn oor en dacht eens grondig na. Die Jacques Goderie hadden ze toch ergens eind jaren ’90 van de publieke omroep en met 1 welgemeende trap onder het achterwerk rechtstreeks naar AT5 gebonjourd? Langzaam begon zich een plan te ontvouwen in de weke hersenen van Mar Zi Pan. Hij stak er nog maar eens een Marlboro Thunder Menthol bij aan en ging gehurkt zitten fronzen. Hij zat met de punt van zijn met bloeddiamanten ingelegde samoeraizwaard in een oog van een van zijn slachtoffers te klieren, toen zijn meesterplan hem ineens te binnen viel. ‘Eureka!’ dacht Mar Zi Pan, al wist hij niet waarom.
Yayo
Monique van de Ven, daar had Marzipan ooit nog iets mee gehad. Op een blauwe maandag, toen ze nog aantrekkelijk was. In haar Turks Fruit tijd, want laten we eerlijk zijn, tegenwoordig lijkt ze op een gemicrowavede plak boterhamworst. Het was tijdens de opnames van Keetje Tippel, Monique was getrouwd met Jan de Bont. De maker van de slechtste film ooit, Speed II: Cruise Control. Speed II handelt over een software-ontwikkelaar die de controle van een cruiseschip overneemt. Uit wraak. Monique had toen al door dat Jan een droplul was, een Lidl Paul Verhoeven, dus neukte ze met alles wat los en vastzat. Marzipan zat in die tijd vast voor het herhaaldelijk stelen van de zadels van vrouwenfietsen. In 1975 was vrouwenfiets-zadel-snuiven namelijk net zo groot als heroïne. Marzipan werd gepakt toen hij de stoere Batavus van Sandra Reemer onder handen nam. Hij kreeg acht maanden cel. Het was een nachtmerrie, totdat Monique van de Ven iedere week langskwam. Uit het niets. Ze vond Marzipan spannend. Marzipan kwam graag over haar borsten klaar, maar hij is daarna nooit meer over haar heen gekomen. Als hij een vensterbank of een pak hagelslag ziet, knapt er iets, dan denk ie met weemoed terug aan zijn van de Vensje.
Worthy
Het werd Mar Zi Pan effectief bloedrood voor de ogen. Hij smeet beide armen naar achter en rende gillend met in de linkerhand het maagdelijk roestvrijstalen pistool en in de rechterhand een met ivoor en kanariegele diamanten ingelegd zwaard, op de rossige filmcriticus af. ‘IK BEN DE HEER EN MEESTER VAN BUDTSTAD, WALGELIJKE BARRY NORMAN WANNABE! CHANTAL JANZEN IS DE AUDREY HEPBURN VAN DE 21E EEUW! NOU JA MISSCHIEN NIET AUDREY HEPBURN! MISSCHIEN WEL MEER DE MONIQUE VAN DE VEN! NOU JA MISSCHIEN OOK WEL NIET HELEMAAL MONIQUE VAN DE VEN! MISSCHIEN IS ZE INDERDAAD WEL HET MEEST WAARDELOZE EXCUUS VOOR EEN ACTRICE DAT ONS LAND IN DECENNIA HEEFT VOORT GEBRACHT, MAAR MIJN DOMINEE WIL GEWOON OMING GRAAG IN DIE FIGHTING FISH VAN HAAR GLIJEN, EN DAAROM KOM IK NU WOEST OP JE AF RENNEN!’ schreeuwde Mar Zi Pan, nogal theatraal. Jacques Goderie stond te lachen met alle vier zijn handen op zijn immens grote popcornpens. Met de punt van het zwaard ferm naar voren en de loop van het pistool ook in die richting gedrapeerd stortte Mar Zi Pan zich op zijn plaaggeest. Om dwars door hem heen te vallen en verbaasd en geïrriteerd om zich heen te moeten kijken. ‘HAHAHAHAHA! DACHT JE NOU ECHT DAT IK DE MOEITE ZOU NEMEN OM IN PERSOON HIER TE VERSCHIJNEN? IK BEVIND MIJN EIGEN IN DE VIJFDE DIMENSIE DOMME LUL! WAT MOET EEN FANTASTISCH MENS ALS IK IN DE POEPVLEK VAN DE ANDROMEDA-NEVEL?’
Yayo
Mar Zi Pan droomde vaak over Chantal Janzen. Van die vieze zweterige seksdromen, dan werd ie in de ochtend wakker met een geplastificeerde onderbuik. Hij had eigenlijk weinig met musicals, hij vond het toneel voor mongolen. Zijn tante Leen ging iedere week naar een musical. ‘Ik snap geen klote van het verhaal, maar ik vind die liedjes zo leuk,’ zei ze dan de volgende dag. ‘Ik vind het maar niks. Musical. Ze stoppen liedjes in een toneelstuk zodat de bingomoeders en leesmapbezorgers wakker blijven. Walgelijk. Soldaten staan op het slagveld, de kogels vliegen om hun oren en dan gaan ze opeens een liedje zingen over de symboliek van pelikanen? Rot toch op Tante Leen.’ bulderde Marzipan dan tegen de zwaarlijvige zus van zijn wijlen moeder. Chantal Janzen. Chantal Janzen. Er verscheen een meer dan modale bobbel in de jeans van Marzipan. Haar blauwe kijkers, die sproeterige rommel op haar engelengezicht, haar tieten. Man. Haar tieten. Mammoettankers waren het. En ze bleven maar slingeren, van links naar rechts, net als Tarzan. Wat overigens een prima musical was volgens tante Leen.
Worthy
Jacques Goderie toverde met zijn twee vrije handen ergens een bloknoot en een rode pen vandaan. Hij leek zich schrap te zetten voor een krachtige aanval a la Pokemon, zo eentje waar een gedeelte van zijn eigen naam verwerkt in zit. In plaats daarvan begon hij kritiek te spuien. De Nederlandse film kreeg er waanzinnig van langs. Het was pijnlijk om te moeten aanschouwen, zelfs voor Mar Zi Pan die van meet af aan eigenlijk nooit iets te schaften had gehad met de vaderlandse bewegende prent. Jacques sprong van Schatjes 2: Mama is Boos naar Spetters, en trok zijn remspoor van kritiek helemaal door tot aan De Dominee en Fighting Fish. Wat zeg ik, er kwam zelfs een tweede bloknoot te voor schijn die in zijn geheel gewijd was aan het oeuvre van Chantal Janzen. Jacques liet het niet alleen bij het witte doek; haar musicalrollen werd tot op het bot afgefakkeld, presentatieklussen achteloos neergesabeld, en zelfs haar privé-leven nam Jacques Goderie op de korrel. Zelfs met de voetnoten die hij over haar kledingkeuzes tijdens red-carpet events had gemaakt zou je een boek kunnen vullen. Een vreselijk saai, langdradig en onsamenhangend boek. Dat wel. Maar desalniettemin zou je er een boek mee kunnen vullen. Bladzijdes, letters, woorden, zinsconstructies, interpunctie, kaft, alles.
Yayo
