April 2011
2 posts
Wat een leven #56
Marzipan kon de harige tenen in zijn bootschoenen voelen krommen. De blinde ezel balkte enthousiast voordat hij, in vloeiend Surinaams, Marzipan voor rotte vis uitmaakte. Marzipan verstond alles, hij had per slot van rekening twee jaar in Suriname gewoond. Alwaar hij schaafijs uitvond. ‘Een Surinaamse ezel? Leuk zo’n zwart balkje.’ giechelde onze zwaarlijvige vedette....
Wat een leven #55
De blinde ezel en de tweelingbroer van Schoffeerbeer plofte bovenop het dak van de auto; het katana zwaard van de tweelingbroer van Schoffeerbeer dwars door de waffel van het toch al nogal onooglijke walgelijke excuus voor een kind. De blinde ezel begon abusievelijk de auto te verkrachten (wegens zijn blindheid zag hij nooit heel goed wat hij aan het verkrachten was tijdens dat hij aan het...
March 2011
4 posts
Wat een leven #54
‘Hè bah een ezel.’ dacht onze verzuurde protagonist. Marzipan had aan drie dingen een kolossale bloedhekel. Kaasfondues, lelijke stewardessen en ezels. De geur van gesmolten kaas deed hem denken aan zijn veel te vroeg overleden broertje. Waldemar was vier jaar toen hij in een kaasfondueset verdronk. Het was een fondue van Roquefort met rode port en sindsdien heeft Marzipan een broertje...
Wat een leven #53
Het pindarots-kleurige voertuig vervolgde zijn slakkengang een lullige twee meter onder de horizon. Eigenlijk was het gewoon zicht-vervuiling. Mar Zi Pan begon zijn eigen er net helemaal dood aan te irriteren toen uit het niets de openingsmaten van ‘Spietkong’ van DuvelDuvel weerklonken. Als een donderslag bij heldere hemel kwam er een verschijning uit de lucht gesodemieterd, en het toeval wou ook...
Wat een leven #52
Verveeld keek hij voor zich uit, nee, terneergeslagen, zijn vermoeide ogen volgden een pindarotsbruine Opel Kadett. Op de achterbank zat een roodharig ventje met een buitenboordbeugel en op de bestuurdersstoel zat een lesbokapsel met een ooglapje. Marzipan hield van ooglapjes. Zijn allereerste vriendin, Rietje van den Prik, was gezegend met twee luie ogen. Rietje was een waardeloze...
Wat een leven #51
Mar Zi Pan krabte achter zijn oor en dacht eens grondig na. Die Jacques Goderie hadden ze toch ergens eind jaren ’90 van de publieke omroep en met 1 welgemeende trap onder het achterwerk rechtstreeks naar AT5 gebonjourd? Langzaam begon zich een plan te ontvouwen in de weke hersenen van Mar Zi Pan. Hij stak er nog maar eens een Marlboro Thunder Menthol bij aan en ging gehurkt zitten fronzen. Hij...
February 2011
8 posts
Wat een leven #50
Monique van de Ven, daar had Marzipan ooit nog iets mee gehad. Op een blauwe maandag, toen ze nog aantrekkelijk was. In haar Turks Fruit tijd, want laten we eerlijk zijn, tegenwoordig lijkt ze op een gemicrowavede plak boterhamworst. Het was tijdens de opnames van Keetje Tippel, Monique was getrouwd met Jan de Bont. De maker van de slechtste film ooit, Speed II: Cruise Control. Speed II handelt...
Wat een leven #49
Het werd Mar Zi Pan effectief bloedrood voor de ogen. Hij smeet beide armen naar achter en rende gillend met in de linkerhand het maagdelijk roestvrijstalen pistool en in de rechterhand een met ivoor en kanariegele diamanten ingelegd zwaard, op de rossige filmcriticus af. ‘IK BEN DE HEER EN MEESTER VAN BUDTSTAD, WALGELIJKE BARRY NORMAN WANNABE! CHANTAL JANZEN IS DE AUDREY HEPBURN VAN DE 21E...
Wat een leven #48
Mar Zi Pan droomde vaak over Chantal Janzen. Van die vieze zweterige seksdromen, dan werd ie in de ochtend wakker met een geplastificeerde onderbuik. Hij had eigenlijk weinig met musicals, hij vond het toneel voor mongolen. Zijn tante Leen ging iedere week naar een musical. ‘Ik snap geen klote van het verhaal, maar ik vind die liedjes zo leuk,’ zei ze dan de volgende dag. ‘Ik...
Wat een leven #47
Jacques Goderie toverde met zijn twee vrije handen ergens een bloknoot en een rode pen vandaan. Hij leek zich schrap te zetten voor een krachtige aanval a la Pokemon, zo eentje waar een gedeelte van zijn eigen naam verwerkt in zit. In plaats daarvan begon hij kritiek te spuien. De Nederlandse film kreeg er waanzinnig van langs. Het was pijnlijk om te moeten aanschouwen, zelfs voor Mar Zi Pan die...
Wat een leven #46
Mar Zi Pan, wat Chinees is voor vaginale kruidenstaaf, keek vol ongeloof naar zijn gedecapiteerde medestanders. Prinses Pannenkoek, de liefde van zijn leven, lag onder de tafelvoetbaltafel, minus hoofd, zijn kippetje zonder kop. Björn, zijn trouwe rechterhand met vier poten, lag op het poolbiljart, zijn stuiptrekkende staart deed kunstjes met de witte bal. Het deed hem denken aan die werkeloze lul...
Wat een leven #45
‘HAHAHAHA!’ bulderde het ergens ver weg. ‘HOHOHOHO!’ bulderde het nu iets dichterbij. Marzipan zat gehurkt een mentholsigaret te roken te midden van het bloedbad wat hij zojuist had aangericht als ware hij een volbloedverwant van Chow Yun Fat. Hij keek op, schuin over zijn Ray Ban’s Wayfarers, in de richting van het gebulder, als ware het een scène geregisseerd door John...
Wat een leven #44
Er stond namelijk kwelkom in plaats van welkom, het was een teken. Iemand was verantwoordelijk voor deze altijddurende strontlawine. Een vleesboom van een vent had hier overduidelijk de touwtjes in handen. Het deed hem denken aan die ene film met Jim Carrey, The Truman Show. ‘Mijn leven is een geregisseerde deceptie,’ dacht Marzipan terwijl hij opkrabbelde. Omringd door figuranten, die...
Wat een leven #43
Marzipan nam de binnengestroomde stoet PCP verleensters goed in zich op; te kort, te lang, te dik, te dun, lelijke neus. Ah! Daar stond ze, nummer 13, lean en strak, meane bakka en een stel joperz dat de zwaartekracht uitlachte in zijn theoretische gezicht. Marzipan wenkte als een echte despoot of andersoortig levensgenieter met de mogelijkheid om op zijn wenken gepijpt te worden, en werd op zijn...
January 2011
18 posts
Wat een leven #42
Marzipan ontwaakte in en schoon bed, de beste man was dus niet thuis. Omringd door bliepjes en piepjes en het geluid van een opstijgende traumahelikopter opende hij zijn nagenoeg dichtgekitte ogen. ‘Welkom terug,’ zei een hoogblonde zuster terwijl ze zich moederlijk over hem heen boog, haar kiwitietjes bungelden voor zijn ogen als twee rollades in een hangmat. ‘U heeft twaalf...
Wat een leven #41
De hoeveelheid glitterpak die in de troetelneus van Benny verdween leek vanaf een afstandje wel een jaaroverzicht in fashion van Gerard Joling; na Sterren Walgen Op Het IJs pakte hij ook nog even de verjary van Patty en een sporadische invalbeurt bij SBS Shownieuws mee. Net toen Benny de troetelagressie bijna tot een kookpunt voelde komen werd hij opgeschrikt door een woest kabaal wat uit de club...
Wat een leven #40
Het onooglijke gedrocht schuifelde langzaam in de richting van Marzipan. Slijmdraden zo dik als een springtouw hingen aan de misselijkmakende muil van het wanschepsel. ‘DIT IS DE MENSTRUATIEDRAAK!’ schreeuwde Prinses Pannenkoek vanuit de doorzichtige baarmoeder die veel weg had van een peeskamer. ‘Als meisjes voor de eerste keer ongesteld zijn moeten ze hun maandverband of tampon...
Wat een leven #39
Marzipan rukte zijn eigen meteen los uit de welwillende omhelzing van de gastvrouw. Maar toen hij zich omdraaide voelde hij nog iets om zijn borst kleven. Aldaar was de gesmolten hand (inderdaad met een veelal vrouwelijke swag, voor zover dat van een hand gezegd kan worjen) en ook de meer mannelijke bovenarm van het gozerwijffie. Beiden hadden ze hartstikke los gelaten van het lichaam van de...
Wat een leven #38
Marzipan had niets tegen homo’s, integendeel, zijn favoriete dode homo was per slot van rekening een homo. Hij had alleen een bloedhekel aan dat verwijfde, dat pauwerige en de jaarlijkse Gay Parade. Tijdens de vorige Gay Parade lag Marzipan op het dak van de Stopera. Hevig vloekend, volledig gecamoufleerd en met een doorgeladen scherpschuttersgeweer in de aanslag. Niet dat hij Utrechtenaars...
Wat een leven #37
Marzipan greep echter volledig in het niets; er was sprake van een non-existent jopensysteem; een landschap van erwten; een kinderboerderij; een plankenkast; een platte vrouwenborst met daarop twee knikkers om het ontbreken van vrouwenborst te maskeren. ‘Gadfarradamme!’ dacht Marzipan bij zijn eigen alvorens door te rollen naar de eerste de beste betaalde gleuf in het buurtje. Aldaar...
Wat een leven #36
Marzipan en Prinses Pannenkoek hadden het wel weer gezien en lieten deze onaannemelijke orgie van herenigde tweelingen even achter zich. Hand in hand liepen ze de trap op, in de richting van het bordeel. ‘Heb jij wel eens een tieno gehad?’ vroeg de prinses aan Marzipan. ‘Een tieno? Mijn huisbaas heet Tino, maar dat is een miskraam van een heerschap.’ ‘Nee, een tieno,...
Wat een leven #35
Ondertussen zag Benny zijn rozekleurige compagnon wit weg trekken. Het duurde even voor het kwartje viel, maar ineens werd hem een hoop duidelijk. De net binnengestrompelde eenhoorn, met de met rood en blauwe diamanten ingelegde hoorn, die scheel van geiligheid met diezelfde hoorn door strippers-slipjes heen naar clitjes op zoek was, als ware zijn naam ‘Borstel van der Clith-Verweijderaar’, die...
Wat een leven #34
Marzipan liep direct naar de bar en bestelde wat gele rakkers bij de eigenaresse van de knusse bruine kroeg. Singing Indurain, de lieftallige dochter van een meervoudig Tourwinnaar, tapte topless en knipoogde kwajongensachtig, ‘welkom in Bar Weinig Kleding. Beneden hebben we bier, boven een bordeel en dat ik goed kan pijpen laat ik even in het midden.’ Marzipan voelde zich gelijk...
Wat een leven #33
‘Proost!’ sprak de roze eenhoorn tot de troetelbeer. Ze klonken gebroederlijk hun mok met chocomel tegen elkaar en dronken een paar ferme slokken op het succesvol tot het einde brengen van een lange maar bevredigende werkdag. ‘Spreek jij je ex eigenlijk nog wel eens?’ vroeg de eenhoorn aan de troetelbeer. De troetelbeer had 8 jaar lang een intense achtbaan van een huwelijk...
Wat een leven #32
Marzipan zag dat de Schoffeerbeer uitgeteld op de grond lag en wilde nu, voor eens en voor altijd, een einde aan het leven van de aan Caps Lock verslaafde kwelduivel maken. Hij plukte een breinaald uit het getoupeerde kapsel van Prinses Pannenkoek en begon in te steken op het bewusteloze lichaam van de pluche pleuris panda. Als een volleerd O.J. Simpson doorboorde hij het zwartgallige hart van de...
Wat een leven #31
Schoffeerbeer maakte van de gelegenheid gebruik en begon links en rechts rake observaties en scherpe schoffaties te maken. ‘JE GAAT LEKKER PIK! ALS HET LEVEN JE BIJ DE STUIVER GRIJPT KAN JE ER NET ZO’N GOED EEN GRIJPSTUIVER UIT SLAAN!!’ ‘2 X AIDS IS AIDS!! DAT SNAPT ZELF JE DEBIELE KKMOEDER!!!’ ‘JE KAN EEN EZEL GEEN NIEUWE TRUCJES LEREN, MAAR WEL IN ZIJN REET LATEN...
Wat een leven #30
Daar stonden ze dan, gezamenlijk, in het futuristische Sodom & Gomorra. BUDTSTAD was een goddeloos oord, een verdorven zaadvlek op een van oorsprong fatsoenlijke planeet. Door het veel te snel kloppende hart van BUDTSTAD liep een muur, net als vroeger in Berlijn toen het nog niet zo godverdomme hip was. Aan de ene kant van de muur woonden de rechtschapen inwoners en aan de andere kant woonden...
Wat een leven #29
Schoffeerbeer maakte een zichtbare transformatie door voor de ogen van Prinses Pannenkoek en haar nog steeds niet ega. Ook Björn was dit not ontgaan. Zijn hele vacht werd weer helemaal hartstikke glanzy en zijn gitzwarte pupillers werden nog gitzwarter dan voorheen. ‘GATFARRADAMMA WAT EEN GEKKIGHEID LIEVE DAMES EN HEREN! DEZE NATGEZEKEN TELEGRAAF EN MIJN EX-HOERESLOER INTERESSEREN MIJ IN ENE...
Wat een leven #28
‘Marzipan Kartoffeln, man der mannen, neuk me een dwarslaesie. Nu! Dat zal hem leren. Die immer krenkende kanker Colargol.’ krijste de prinses al strippende. Marzipan liet zijn Edwin jeans zakken en twee tellen later zaten haar adellijke lippen om zijn met aders bedekte scepter. Schoffeerbeer begon te krimpen, van maatje Yogi naar maat Robijntje en dit terwijl onze makker Marzipan...
Wat een leven #27
Schoffeerbeer pakte er een kruk en een klein tafeltje bij, met op het kleine tafeltje een kan met water en een glas. ‘GADFARRADAMMA STUK MENSELIJK STRONT DAT JE ER RONDWAGGELT, WIL JIJ JE EIGEN ALS DE SODEMIETER BEGINNEN WEG TE GOOIEN? DIE HELE WAFFEL VAN JOU, DIE ZOU IK GRAAG EENS WILLEN LENEN ALS DARTBORD. OM GEBRUIKTE AIDSNAALDEN IN TE GOOIEN.’ Ergens klonk gelach en applaus. Björn...
Wat een leven #26
Schoffeerbeer, de lager aan wal geraakte eeneiige tweelingbroer van Tommy uit Sesamstraat. De plat pratende plaaggeest van iedereen die gewoon gelukkig wil worden. Daar stond hij dan, met een duivelse blik in zijn felrode kijkers en highlights van hard geworden stront in zijn geklitte vacht. Schoffeerbeer, echte naam Bennie Blond, had overduidelijk geen zin in festiviteiten. Nee, geen slingers aan...
Wat een leven #25
Marzipan sprong met Prinses Pannenkoek in zijn armen op de mythische rug van Björn en het drietal schoot het bistro uit richting Vlas Vegas; het ginger gokparadijs en trouwmekka van de poolster. De met diamanten bezette hoorn maande de roodharigen uit het weggetje en prikte er en passant een paar door het middenrif, gewoon voor het lolletje. Bij de eerste de beste kapel sprongen Prinses Pannenkoek...
December 2010
24 posts
Wat een leven #24
Prinses Pannenkoek was een indrukwekkende verschijning, ongetwijfeld de meest aantrekkelijke dievegge van het universum. Haar borsten, man, haar borsten. Pannenkoek had jopen vol zoetemelk. Marzipan raakte enigszins gehypnotiseerd door haar deinende tepels, die hem gek genoeg aan rijpe kastanjes deden denken. Natuurlijk was ze in het bezit van een doorgeladen vuurwapen, maar Marzipan was zo...
Wat een leven #23
Juist op dat moment werd de deur van het bistro ingetrapt. Twee vrouwenhanden met elegante antieke juwelen om de polsen en vingers smeten middels een eveneens antiek ogende emmer enkele liters varkensbloed vermengd met kerosine over een x aantal aanwezige bistrogangers heen. ‘GEEF ME AL JULLIE KAULO KANKERGELD, VRIEND!!!!’ schreeuwde de eigenaresse van de handen. In de deuropening...
Wat een leven #22
Daar stonden ze dan, stralend als een supernova op de helderste ster in het sterrenbeeld Kleine Beer. Marzipan wreef wat over zijn uitpuilende pens, ‘Björn, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik kan wel een paard op.’ De feeërieke viervoeter wees in de richting van een huiselijke bistro, ‘goed plan chef, ik heb honger als een mezelf.’ De tafelkleedjes waren rood/wit...
Wat een leven #21
Marzipan en Björn schoten verder langs de sterren en besloten even af te stijgen op de Poolster, die heerlijk lekker fel fonkelende topper van het sterren-firmament. Aldaar aangekomen bleek het een verschrikkelijke gezellige bak gezelligheid van een ster. Overal intieme koffie-huisjes en gekke cocktail-barretjes; henna-tatoeages en piercing-spots wat de klok sloeg en guiters van...
Wat een leven #20
‘Vanaf aarde lijken de sterren prachtig, glinsterende bundeltjes vol hoop, maar van dichtbij zijn ze best een potje afstotelijk,’ zei Marzipan teleurgesteld. ‘Ik weet het Marz, sterren zijn net als Franse vrouwen alleen maar mooi van een afstandje. Planeten trouwens ook hoor. Kijk daar heb je Saturnus!’ Marzipan keek vol afkeer naar de groteske gasreus, ‘Sodeju,...
Wat een leven #19
Flo Rida begon de termen van hun ziekenhuisverblijf te zingrappen, dit maal over een eurohouse cover van Little Green Bag. Björn en Marzipan keken mekaar aan en zagen in elkanders ogen eenzelfde brok vastberaadzaamheid. Björn trok met twee hoeven de hoorn uit het voorhoofd van Marzipan; bloed spoot over het smetteloos witte ziekenhuis interieur. Met zijn eenhoornensnuit beet hij een stuk van een...
Wat een leven #18
‘Ik heb een hoorn in mijn hoofd, ik heb een hoorn in mijn hoofd,’ jankte Marzipan. ‘Ach, zie het gewoon als een hele oude headset,’ grapte de hoornloze eenhoorn. ‘Je hebt luxe paarden en je hebt werkpaarden, maar jij bent zoveel meer. Heb jij eigenlijk een naam?’ ‘Ik heet Björn,’ zei het paard, ‘die Zweedse tennisser ja, mijn vader was dol op...
Wat een leven #17
Het fantasiedier en Marzipan bogen langzaam naar elkaar toe, hun beider waffels immer dichter bij elkander. Met getuite lippen en gesloten ogen dook Marzipan echter vol met zijn voorhoofd op een van de twee hoorns van de eenhoorn. Een stekende alles verzengende pijn maakte zich meester van zijn psyche. Zijn blik vertroebelde en langzaam zakte zijn lichaam van zijn stoel terwijl zijn hoofd aan de...
Wat een leven #16
Marzipan en de eenhoorn besloten uiteindelijk allebei voor de Foenfoela te gaan. ‘Mij benieuwen wat het is,’ zei de knol, ‘het bewuste gerecht klinkt als een voetballer van Roda JC.’ Marzipan giechelde en merkte op dat hij homo-erotische gevoelens voor zijn tafelgenoot begon te ontwikkelen. Ook de eenhoorn werd overmand door fladderende vlinders en begon, tussen de...
Wat een leven #15
Petrus knipte met zijn eveneens withete vingers en plotsklaps zaten Marzipan en de eenhoorn tegen over elkaar aan een tafeltje bij kaarslicht. Op de tafel lag een menukaart met daarin gerechten met namen als Gnavcici en Zwengongu en Foenfoela. De eenhoorn gebruikte zijn ene hoorn om het menu toe te doen. Op het voorblad was te lezen dat het etablissement waarin zij zich begaven een Balkan Grill...
Wat een leven #14
Marzipan stond met zijn blote voeten in de wolken, een nagenoeg volgroeide eenhoorn gaf hem kopjes. Twee vrouwen waren vrij competitief aan het badmintonnen, poedelnaakt, hun lelieblanke borsten vlogen net als de shuttle alle kanten op. ‘Godverdomme, ik ben in de hemel,’ fluisterde hij enigszins beduusd. ‘Nee,’ zei de eenhoorn, ‘je bent in Walibi Flevo.’ Het...
Wat een leven #13
Terwijl Marzipan als een goudvis aan de housenoterz lag te flapperen en te stuiptrekkeren veranderde zijn living langzaam in wat nog het meest weg had van een installatie met een post-ironische knipoog naar Jackson Pollock. De ironie zat hem dan vooral in het feit dat Marzipan, wier bloed in typische Pollock stijl gespetterd werd over heel zijn living, nog nooit van de beste man gehoord had....
Wat een leven #12
‘Wat heb ik nou in mijn pap,’ brulde onze vadsige protagonist, ‘ben je gek in je kruiskop of zo?’ Marzipan trok de schroevendraaier uit zijn onderbuik en de pijn, die hem aan een moeilijke bevalling deed denken, deed hem ook kokhalzen. De appendix was overduidelijk geperforeerd, zelfs een blindedarm had dit kunnen constateren. Op het gezicht van de Barbie-esque bajesklant...
Wat een leven #11
Marzipan fatsoeneerde met één hand zijn halfslappe penis, die onder de elastieken band van zijn boxer vandaan geglipt was om, vervolgens weer langzaam zijn weg naar boven te zoeken, en gebruikte de ander om haar zijn smerige appartement in te verwelkomen. Hij zocht naar een goede openingszin maar kwam niet verder dan: ‘Knäckebröd.’ Nog voordat hij ‘Ikea’ er achteraan kon...
Wat een leven #10
Echte mannen negeren de deurbel tijdens het aftrekken, maar Marzipan was al weken op een waardevol pakketje aan het wachten. Zou de rubberen replica van de schaamspleet van Patty Brard er nu dan eindelijk zijn? Door het te laag geplaatste kijkgaatje in zijn voordeur zag hij een meer dan imposante buste. Hij plaatste zijn erectie vakkundig achter het elastiek van zijn boxershort en opende de deur....
Wat een leven #9
Hij trok de deur achter zich dicht en voelde ineens het enorme gewicht van het zaad in zijn ballen. Er was alweer veel te lang niet ge-loosd, zo vertelde zijn zak hem. Hij besloot hier en nu, in de woonkamer, een klein stukje te gaan afmasturberen. Hij probeerde zich het vochtige groene lichaam van de komkommervrouw voor de geest te halen en sloeg de hand aan zichzelf. Hij had zich een aardig...
Wat een leven #8
Louche lag met een incompleet lichaam in de maagdelijk witte sneeuw. Haar linkerbeen hing aan bus 93 en haar rechterbeen was in de speeltuin van Paco de buurtpedo geland. ‘Hoe sta ik ervoor? En wees eerlijk,’ lispelde ze in de richting van Marzipan. ‘Je lijkt op Rob Scholte, maar dan stukken geiler.’ In de stilte die volgde kon je de moonboots van Magere Hein steeds...
Wat een leven #7
Marzipan gromde haar iets toe met betrekking tot ‘lang boren’ en ‘nooit klaar komen’, maar besloot uiteindelijk er het beste maar van te maken. Louche bleek een alleraardigste vrouwenmenspersoon met een achtergrondverhaal waar de doorsnee burger ‘u’ tegen zou zeggen. Toen ze, na het deepthroaten van de karaf sangria de deur uit op sodemieterde en, vrijwel direct, onder een bus liep, voelde...