December 2010
24 posts
Wat een leven #24
Prinses Pannenkoek was een indrukwekkende verschijning, ongetwijfeld de meest aantrekkelijke dievegge van het universum. Haar borsten, man, haar borsten. Pannenkoek had jopen vol zoetemelk. Marzipan raakte enigszins gehypnotiseerd door haar deinende tepels, die hem gek genoeg aan rijpe kastanjes deden denken. Natuurlijk was ze in het bezit van een doorgeladen vuurwapen, maar Marzipan was zo...
Wat een leven #23
Juist op dat moment werd de deur van het bistro ingetrapt. Twee vrouwenhanden met elegante antieke juwelen om de polsen en vingers smeten middels een eveneens antiek ogende emmer enkele liters varkensbloed vermengd met kerosine over een x aantal aanwezige bistrogangers heen. ‘GEEF ME AL JULLIE KAULO KANKERGELD, VRIEND!!!!’ schreeuwde de eigenaresse van de handen. In de deuropening...
Wat een leven #22
Daar stonden ze dan, stralend als een supernova op de helderste ster in het sterrenbeeld Kleine Beer. Marzipan wreef wat over zijn uitpuilende pens, ‘Björn, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik kan wel een paard op.’ De feeërieke viervoeter wees in de richting van een huiselijke bistro, ‘goed plan chef, ik heb honger als een mezelf.’ De tafelkleedjes waren rood/wit...
Wat een leven #21
Marzipan en Björn schoten verder langs de sterren en besloten even af te stijgen op de Poolster, die heerlijk lekker fel fonkelende topper van het sterren-firmament. Aldaar aangekomen bleek het een verschrikkelijke gezellige bak gezelligheid van een ster. Overal intieme koffie-huisjes en gekke cocktail-barretjes; henna-tatoeages en piercing-spots wat de klok sloeg en guiters van...
Wat een leven #20
‘Vanaf aarde lijken de sterren prachtig, glinsterende bundeltjes vol hoop, maar van dichtbij zijn ze best een potje afstotelijk,’ zei Marzipan teleurgesteld. ‘Ik weet het Marz, sterren zijn net als Franse vrouwen alleen maar mooi van een afstandje. Planeten trouwens ook hoor. Kijk daar heb je Saturnus!’ Marzipan keek vol afkeer naar de groteske gasreus, ‘Sodeju,...
Wat een leven #19
Flo Rida begon de termen van hun ziekenhuisverblijf te zingrappen, dit maal over een eurohouse cover van Little Green Bag. Björn en Marzipan keken mekaar aan en zagen in elkanders ogen eenzelfde brok vastberaadzaamheid. Björn trok met twee hoeven de hoorn uit het voorhoofd van Marzipan; bloed spoot over het smetteloos witte ziekenhuis interieur. Met zijn eenhoornensnuit beet hij een stuk van een...
Wat een leven #18
‘Ik heb een hoorn in mijn hoofd, ik heb een hoorn in mijn hoofd,’ jankte Marzipan. ‘Ach, zie het gewoon als een hele oude headset,’ grapte de hoornloze eenhoorn. ‘Je hebt luxe paarden en je hebt werkpaarden, maar jij bent zoveel meer. Heb jij eigenlijk een naam?’ ‘Ik heet Björn,’ zei het paard, ‘die Zweedse tennisser ja, mijn vader was dol op...
Wat een leven #17
Het fantasiedier en Marzipan bogen langzaam naar elkaar toe, hun beider waffels immer dichter bij elkander. Met getuite lippen en gesloten ogen dook Marzipan echter vol met zijn voorhoofd op een van de twee hoorns van de eenhoorn. Een stekende alles verzengende pijn maakte zich meester van zijn psyche. Zijn blik vertroebelde en langzaam zakte zijn lichaam van zijn stoel terwijl zijn hoofd aan de...
Wat een leven #16
Marzipan en de eenhoorn besloten uiteindelijk allebei voor de Foenfoela te gaan. ‘Mij benieuwen wat het is,’ zei de knol, ‘het bewuste gerecht klinkt als een voetballer van Roda JC.’ Marzipan giechelde en merkte op dat hij homo-erotische gevoelens voor zijn tafelgenoot begon te ontwikkelen. Ook de eenhoorn werd overmand door fladderende vlinders en begon, tussen de...
Wat een leven #15
Petrus knipte met zijn eveneens withete vingers en plotsklaps zaten Marzipan en de eenhoorn tegen over elkaar aan een tafeltje bij kaarslicht. Op de tafel lag een menukaart met daarin gerechten met namen als Gnavcici en Zwengongu en Foenfoela. De eenhoorn gebruikte zijn ene hoorn om het menu toe te doen. Op het voorblad was te lezen dat het etablissement waarin zij zich begaven een Balkan Grill...
Wat een leven #14
Marzipan stond met zijn blote voeten in de wolken, een nagenoeg volgroeide eenhoorn gaf hem kopjes. Twee vrouwen waren vrij competitief aan het badmintonnen, poedelnaakt, hun lelieblanke borsten vlogen net als de shuttle alle kanten op. ‘Godverdomme, ik ben in de hemel,’ fluisterde hij enigszins beduusd. ‘Nee,’ zei de eenhoorn, ‘je bent in Walibi Flevo.’ Het...
Wat een leven #13
Terwijl Marzipan als een goudvis aan de housenoterz lag te flapperen en te stuiptrekkeren veranderde zijn living langzaam in wat nog het meest weg had van een installatie met een post-ironische knipoog naar Jackson Pollock. De ironie zat hem dan vooral in het feit dat Marzipan, wier bloed in typische Pollock stijl gespetterd werd over heel zijn living, nog nooit van de beste man gehoord had....
Wat een leven #12
‘Wat heb ik nou in mijn pap,’ brulde onze vadsige protagonist, ‘ben je gek in je kruiskop of zo?’ Marzipan trok de schroevendraaier uit zijn onderbuik en de pijn, die hem aan een moeilijke bevalling deed denken, deed hem ook kokhalzen. De appendix was overduidelijk geperforeerd, zelfs een blindedarm had dit kunnen constateren. Op het gezicht van de Barbie-esque bajesklant...
Wat een leven #11
Marzipan fatsoeneerde met één hand zijn halfslappe penis, die onder de elastieken band van zijn boxer vandaan geglipt was om, vervolgens weer langzaam zijn weg naar boven te zoeken, en gebruikte de ander om haar zijn smerige appartement in te verwelkomen. Hij zocht naar een goede openingszin maar kwam niet verder dan: ‘Knäckebröd.’ Nog voordat hij ‘Ikea’ er achteraan kon...
Wat een leven #10
Echte mannen negeren de deurbel tijdens het aftrekken, maar Marzipan was al weken op een waardevol pakketje aan het wachten. Zou de rubberen replica van de schaamspleet van Patty Brard er nu dan eindelijk zijn? Door het te laag geplaatste kijkgaatje in zijn voordeur zag hij een meer dan imposante buste. Hij plaatste zijn erectie vakkundig achter het elastiek van zijn boxershort en opende de deur....
Wat een leven #9
Hij trok de deur achter zich dicht en voelde ineens het enorme gewicht van het zaad in zijn ballen. Er was alweer veel te lang niet ge-loosd, zo vertelde zijn zak hem. Hij besloot hier en nu, in de woonkamer, een klein stukje te gaan afmasturberen. Hij probeerde zich het vochtige groene lichaam van de komkommervrouw voor de geest te halen en sloeg de hand aan zichzelf. Hij had zich een aardig...
Wat een leven #8
Louche lag met een incompleet lichaam in de maagdelijk witte sneeuw. Haar linkerbeen hing aan bus 93 en haar rechterbeen was in de speeltuin van Paco de buurtpedo geland. ‘Hoe sta ik ervoor? En wees eerlijk,’ lispelde ze in de richting van Marzipan. ‘Je lijkt op Rob Scholte, maar dan stukken geiler.’ In de stilte die volgde kon je de moonboots van Magere Hein steeds...
Wat een leven #7
Marzipan gromde haar iets toe met betrekking tot ‘lang boren’ en ‘nooit klaar komen’, maar besloot uiteindelijk er het beste maar van te maken. Louche bleek een alleraardigste vrouwenmenspersoon met een achtergrondverhaal waar de doorsnee burger ‘u’ tegen zou zeggen. Toen ze, na het deepthroaten van de karaf sangria de deur uit op sodemieterde en, vrijwel direct, onder een bus liep, voelde...
Wat een leven #6
Marzipan liep met een karaf zelfgemaakte sangria naar de slaapkamer. Louche van Bil, de beste temeier van Landsmeer, werd immers extra lenig van dit Iberische brouwsel. Althans, dat zei loensende Pedro, haar pooier, vorige week nog tegen hem in de snackbar. ‘Verlies jij eens heel gauw die zondagse boxershort,’ zei de tippelende overblijfjuf. Haar hitsigheid oogde gefingeerd, de...
Wat een leven #5
In bad was Marzipan heer en meester. Veelal verzandde het ritueel, wat normaliter puur een aangelegenheid was die te maken had met hygiëne en soms een stukje ontspanning, in een rollenspel van epische proporties. Vandaag was hij de boze, doch rechtvaardige tovenaar die het zeevolk moest beschermen tegen de kartonnen zeedraak (een rol gespeeld door de pizzadoos). De tovenaar moest tijdens de strijd...
Wat een leven #4
In bad dreef een lege pizzadoos. Het ronddobberende stuk karton stond symbool voor iets, Marzipan wist alleen nog niet voor wat. Hij was altijd al een groot denker, veel te groot voor deze kleinerende wereld. The Smiths galmden door de badkamer, ‘alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft, geef me wat ik wil.’ Marzipan was allergisch voor meezingen in het Engels en vertaalde daarom alle...
Wat een leven #3
Zuchtend stommelde Marzipan naar de badkamer. Hij liet zijn vormeloze mannenondergoed tot op zijn enkels zakken en begon zichzelf te ontlasten. Dit ging niet van harte. Tijdens het zuchten en steunen en oe-en en ah-en, en het hebben van een rode waffel, keek hij uit het kleine raampje aan de oostwand van de badkamer. Het raampje in kwestie had namelijk zicht op de woning van de wellustige en...
Wat een leven #2
Marzipan, parttime illusionist en fulltime postsorteerder, had het wel gehad met deze nietsontziende lawine van misère en seksloosheid. ‘Ik ben een ongeluksvogel in een ondergescheten kooi waar stroom op staat,’ vertelde hij zijn ongediplomeerde psychiater vorige week donderdag nog. ‘Je bent gewoon een miskraam van een vent. Een bastaardkind met de uitstraling van een genitale...
Wat een leven #1
Een vlaag van euforie overviel Marzipan Kartoffeln in zijn moment van ontwaken. Tegen de tijd dat hij de slaapstrontjes uit zijn ogen begon te wrijven was het helaas al weer weggeëbd. Het had er namelijk alles van weg dat vandaag een dag was als alle andere en dat als hij zijn ogen zou openen, de spiegel aan de wand aan het voeteneinde van zijn bed hem middels beeldcommunicatie op de hoogte zou...