February 2, 2011

Wat een leven #43

Marzipan nam de binnengestroomde stoet PCP verleensters goed in zich op; te kort, te lang, te dik, te dun, lelijke neus. Ah! Daar stond ze, nummer 13, lean en strak, meane bakka en een stel joperz dat de zwaartekracht uitlachte in zijn theoretische gezicht. Marzipan wenkte als een echte despoot of andersoortig levensgenieter met de mogelijkheid om op zijn wenken gepijpt te worden, en werd op zijn wenken gepijpt. Binnen 27 seconden was het gedaan. De 12 jaar coma waren hem echter niet in de koude kleren gaan zitten; tussen zijn bleke, spierloze benen, kampeerden twee watermeloenen van ballen vol met zaad. Zodoen ejaculeerde Marzipan zijn eigen hersenbloeding. Hij lazerde door de duistere sterrenhemel en maakte een smakkerd op een roze stuk asfalt met een glitter-accent. Hij keek op en zag het bord met ‘Welkom in Budtstad’. Er was echter iets vreemds mee aan de hand.

Yayo