February 21, 2011

Wat een leven #48

Mar Zi Pan droomde vaak over Chantal Janzen. Van die vieze zweterige seksdromen, dan werd ie in de ochtend wakker met een geplastificeerde onderbuik. Hij had eigenlijk weinig met musicals, hij vond het toneel voor mongolen. Zijn tante Leen ging iedere week naar een musical. ‘Ik snap geen klote van het verhaal, maar ik vind die liedjes zo leuk,’ zei ze dan de volgende dag. ‘Ik vind het maar niks. Musical. Ze stoppen liedjes in een toneelstuk zodat de bingomoeders en leesmapbezorgers wakker blijven. Walgelijk. Soldaten staan op het slagveld, de kogels vliegen om hun oren en dan gaan ze opeens een liedje zingen over de symboliek van pelikanen? Rot toch op Tante Leen.’ bulderde Marzipan dan tegen de zwaarlijvige zus van zijn wijlen moeder. Chantal Janzen. Chantal Janzen. Er verscheen een meer dan modale bobbel in de jeans van Marzipan. Haar blauwe kijkers, die sproeterige rommel op haar engelengezicht, haar tieten. Man. Haar tieten. Mammoettankers waren het. En ze bleven maar slingeren, van links naar rechts, net als Tarzan. Wat overigens een prima musical was volgens tante Leen. 

Worthy

1 note

1 Notes

  1. deborah-comer reblogged this from wateenleven
  2. wateenleven posted this