Wat Een Leven

Wat een leven #56

Fri, 01 Apr 2011 19:25:00 +0200

Marzipan kon de harige tenen in zijn bootschoenen voelen krommen. De blinde ezel balkte enthousiast voordat hij, in vloeiend Surinaams, Marzipan voor rotte vis uitmaakte. Marzipan verstond alles, hij had per slot van rekening twee jaar in Suriname gewoond. Alwaar hij schaafijs uitvond. ‘Een Surinaamse ezel? Leuk zo’n zwart balkje.’ giechelde onze zwaarlijvige vedette. ‘Ai!’ zei de ezel. ‘Mijn naam is Don Qui, Don voor intimi. En ja ik ben blind. En ja ik stoot mezelf dus in het gemeen tyfus vaak aan dezelfde steen.’ Marzipan was gelijk onder de indruk van Don en viel, niet veel later, als een blok voor hem. Het was liefde op het eerste gezicht, net als in de film, en wat volgde was een vrijpartij van jewelste. Ezelprikken, het was in die tijd heel normaal. Net als tandems. Een ezel van achteren pakken, in de volksmond ook wel een ezelsbruggetje genoemd, was zeg maar het nordic walken van de jaren 50.

Worthy

Wat een leven #55

Fri, 01 Apr 2011 19:24:23 +0200

De blinde ezel en de tweelingbroer van Schoffeerbeer plofte bovenop het dak van de auto; het katana zwaard van de tweelingbroer van Schoffeerbeer dwars door de waffel van het toch al nogal onooglijke walgelijke excuus voor een kind. De blinde ezel begon abusievelijk de auto te verkrachten (wegens zijn blindheid zag hij nooit heel goed wat hij aan het verkrachten was tijdens dat hij aan het verkrachten was. Hij was naast blind ook nog best wel dom. En hij had in een gek ongeluk al zijn smaakpapillen verloren toen hij nog voor een muziekzender werkte, maar dat is weer een heel ander verhaal.).

Yayo

Wat een leven #54

Thu, 31 Mar 2011 16:16:00 +0200

‘Hè bah een ezel.’ dacht onze verzuurde protagonist. Marzipan had aan drie dingen een kolossale bloedhekel. Kaasfondues, lelijke stewardessen en ezels. De geur van gesmolten kaas deed hem denken aan zijn veel te vroeg overleden broertje. Waldemar was vier jaar toen hij in een kaasfondueset verdronk. Het was een fondue van Roquefort met rode port en sindsdien heeft Marzipan een broertje dood aan recreatief tafelen. In zijn geboortedorp, het West-Friese Scheerschede, woonden opvallend veel lelijke stewardessen. Ook zijn buurvrouw, Anneke van der Plag, was een misvormde luchtbutler. Haar vadsige poten zaten vol spataderen. Kronkelig en groenblauwig, ze deden hem altijd aan bloemloze rozenstelen denken. Maar eigenlijk had Marzipan een bloedhekel aan alle lelijke wijven. ‘Kijk nou eens naar jezelf. Walgelijk mens. Ik stop mijn lul nog liever in een overvolle glasbak dan dat ik hem tussen jouw monsterlijke schaamlippen prop. Homofilie is niet aangeboren er hangt gewoon een foto van jou in sommige verloskamers. GADVERDAMME!’ brulde hij dan tegen de desbetreffende draak.

Worthy

Wat een leven #53

Thu, 31 Mar 2011 16:11:58 +0200

Het pindarots-kleurige voertuig vervolgde zijn slakkengang een lullige twee meter onder de horizon. Eigenlijk was het gewoon zicht-vervuiling. Mar Zi Pan begon zijn eigen er net helemaal dood aan te irriteren toen uit het niets de openingsmaten van ‘Spietkong’ van DuvelDuvel weerklonken. Als een donderslag bij heldere hemel kwam er een verschijning uit de lucht gesodemieterd, en het toeval wou ook nog eens dat er net een donderslag bij heldere hemel plaatsvond waardoor Mar Zi Pan een prachtig cinematografisch beeld had bij de verschijning in de luttele microseconde dat het stil boven het voertuig bleek te hangen. Een blinde ezel met de afgezaagde hoorn van Björn en op zijn rug de tweelingbroer van Schoffeerbeer, gehuld in een hoed gemaakt van riet afkomstig uit de Oriënt, een stuk kimono-zijde met Spongebob print om zijn schouders gedrapeerd en een katana ten grote van het geslachtsdeel van Peter North stevig in zijn pluche poten.

Yayo

Wat een leven #52

Wed, 23 Mar 2011 13:31:03 +0100

Verveeld keek hij voor zich uit, nee, terneergeslagen, zijn vermoeide ogen volgden een pindarotsbruine Opel Kadett. Op de achterbank zat een roodharig ventje met een buitenboordbeugel en op de bestuurdersstoel zat een lesbokapsel met een ooglapje. Marzipan hield van ooglapjes. Zijn allereerste vriendin, Rietje van den Prik, was gezegend met twee luie ogen. Rietje was een waardeloze mikadospeelster, maar ze had de mooiste kut van de wereld. Het was een Guinness Book of Records kut, een Karel Appel-esque pruim, godverdomme, de Sixtijnse kapel leek op een Hein de Kort strip vergeleken met de genitaliën van zijn Rietje. Ja, de kut van Riet was pure kunst. Marzipan deed ook nooit een condoom om tijdens de seks, hij plakte gewoon drie museumjaarkaarten om zijn lul.

Worthy

Wat een leven #51

Wed, 23 Mar 2011 13:29:50 +0100

Mar Zi Pan krabte achter zijn oor en dacht eens grondig na. Die Jacques Goderie hadden ze toch ergens eind jaren ’90 van de publieke omroep en met 1 welgemeende trap onder het achterwerk rechtstreeks naar AT5 gebonjourd? Langzaam begon zich een plan te ontvouwen in de weke hersenen van Mar Zi Pan. Hij stak er nog maar eens een Marlboro Thunder Menthol bij aan en ging gehurkt zitten fronzen. Hij zat met de punt van zijn met bloeddiamanten ingelegde samoeraizwaard in een oog van een van zijn slachtoffers te klieren, toen zijn meesterplan hem ineens te binnen viel. ‘Eureka!’ dacht Mar Zi Pan, al wist hij niet waarom.

Yayo

Wat een leven #50

Mon, 21 Feb 2011 23:21:00 +0100

Monique van de Ven, daar had Marzipan ooit nog iets mee gehad. Op een blauwe maandag, toen ze nog aantrekkelijk was. In haar Turks Fruit tijd, want laten we eerlijk zijn, tegenwoordig lijkt ze op een gemicrowavede plak boterhamworst. Het was tijdens de opnames van Keetje Tippel, Monique was getrouwd met Jan de Bont. De maker van de slechtste film ooit, Speed II: Cruise Control. Speed II handelt over een software-ontwikkelaar die de controle van een cruiseschip overneemt. Uit wraak. Monique had toen al door dat Jan een droplul was, een Lidl Paul Verhoeven, dus neukte ze met alles wat los en vastzat. Marzipan zat in die tijd vast voor het herhaaldelijk stelen van de zadels van vrouwenfietsen. In 1975 was vrouwenfiets-zadel-snuiven namelijk net zo groot als heroïne. Marzipan werd gepakt toen hij de stoere Batavus van Sandra Reemer onder handen nam. Hij kreeg acht maanden cel. Het was een nachtmerrie, totdat Monique van de Ven iedere week langskwam. Uit het niets. Ze vond Marzipan spannend. Marzipan kwam graag over haar borsten klaar, maar hij is daarna nooit meer over haar heen gekomen. Als hij een vensterbank of een pak hagelslag ziet, knapt er iets, dan denk ie met weemoed terug aan zijn van de Vensje.

Worthy

Wat een leven #49

Mon, 21 Feb 2011 23:16:15 +0100

Het werd Mar Zi Pan effectief bloedrood voor de ogen. Hij smeet beide armen naar achter en rende gillend met in de linkerhand het maagdelijk roestvrijstalen pistool en in de rechterhand een met ivoor en kanariegele diamanten ingelegd zwaard, op de rossige filmcriticus af. ‘IK BEN DE HEER EN MEESTER VAN BUDTSTAD, WALGELIJKE BARRY NORMAN WANNABE! CHANTAL JANZEN IS DE AUDREY HEPBURN VAN DE 21E EEUW! NOU JA MISSCHIEN NIET AUDREY HEPBURN! MISSCHIEN WEL MEER DE MONIQUE VAN DE VEN! NOU JA MISSCHIEN OOK WEL NIET HELEMAAL MONIQUE VAN DE VEN! MISSCHIEN IS ZE INDERDAAD WEL HET MEEST WAARDELOZE EXCUUS VOOR EEN ACTRICE DAT ONS LAND IN DECENNIA HEEFT VOORT GEBRACHT, MAAR MIJN DOMINEE WIL GEWOON OMING GRAAG IN DIE FIGHTING FISH VAN HAAR GLIJEN, EN DAAROM KOM IK NU WOEST OP JE AF RENNEN!’ schreeuwde Mar Zi Pan, nogal theatraal. Jacques Goderie stond te lachen met alle vier zijn handen op zijn immens grote popcornpens. Met de punt van het zwaard ferm naar voren en de loop van het pistool ook in die richting gedrapeerd stortte Mar Zi Pan zich op zijn plaaggeest. Om dwars door hem heen te vallen en verbaasd en geïrriteerd om zich heen te moeten kijken. ‘HAHAHAHAHA! DACHT JE NOU ECHT DAT IK DE MOEITE ZOU NEMEN OM IN PERSOON HIER TE VERSCHIJNEN? IK BEVIND MIJN EIGEN IN DE VIJFDE DIMENSIE DOMME LUL! WAT MOET EEN FANTASTISCH MENS ALS IK IN DE POEPVLEK VAN DE ANDROMEDA-NEVEL?’

Yayo

Wat een leven #48

Mon, 21 Feb 2011 23:15:45 +0100

Mar Zi Pan droomde vaak over Chantal Janzen. Van die vieze zweterige seksdromen, dan werd ie in de ochtend wakker met een geplastificeerde onderbuik. Hij had eigenlijk weinig met musicals, hij vond het toneel voor mongolen. Zijn tante Leen ging iedere week naar een musical. ‘Ik snap geen klote van het verhaal, maar ik vind die liedjes zo leuk,’ zei ze dan de volgende dag. ‘Ik vind het maar niks. Musical. Ze stoppen liedjes in een toneelstuk zodat de bingomoeders en leesmapbezorgers wakker blijven. Walgelijk. Soldaten staan op het slagveld, de kogels vliegen om hun oren en dan gaan ze opeens een liedje zingen over de symboliek van pelikanen? Rot toch op Tante Leen.’ bulderde Marzipan dan tegen de zwaarlijvige zus van zijn wijlen moeder. Chantal Janzen. Chantal Janzen. Er verscheen een meer dan modale bobbel in de jeans van Marzipan. Haar blauwe kijkers, die sproeterige rommel op haar engelengezicht, haar tieten. Man. Haar tieten. Mammoettankers waren het. En ze bleven maar slingeren, van links naar rechts, net als Tarzan. Wat overigens een prima musical was volgens tante Leen.

Worthy

Wat een leven #47

Mon, 21 Feb 2011 23:15:16 +0100

Jacques Goderie toverde met zijn twee vrije handen ergens een bloknoot en een rode pen vandaan. Hij leek zich schrap te zetten voor een krachtige aanval a la Pokemon, zo eentje waar een gedeelte van zijn eigen naam verwerkt in zit. In plaats daarvan begon hij kritiek te spuien. De Nederlandse film kreeg er waanzinnig van langs. Het was pijnlijk om te moeten aanschouwen, zelfs voor Mar Zi Pan die van meet af aan eigenlijk nooit iets te schaften had gehad met de vaderlandse bewegende prent. Jacques sprong van Schatjes 2: Mama is Boos naar Spetters, en trok zijn remspoor van kritiek helemaal door tot aan De Dominee en Fighting Fish. Wat zeg ik, er kwam zelfs een tweede bloknoot te voor schijn die in zijn geheel gewijd was aan het oeuvre van Chantal Janzen. Jacques liet het niet alleen bij het witte doek; haar musicalrollen werd tot op het bot afgefakkeld, presentatieklussen achteloos neergesabeld, en zelfs haar privé-leven nam Jacques Goderie op de korrel. Zelfs met de voetnoten die hij over haar kledingkeuzes tijdens red-carpet events had gemaakt zou je een boek kunnen vullen. Een vreselijk saai, langdradig en onsamenhangend boek. Dat wel. Maar desalniettemin zou je er een boek mee kunnen vullen. Bladzijdes, letters, woorden, zinsconstructies, interpunctie, kaft, alles.

Yayo

Wat een leven #46

Mon, 21 Feb 2011 23:14:44 +0100

Mar Zi Pan, wat Chinees is voor vaginale kruidenstaaf, keek vol ongeloof naar zijn gedecapiteerde medestanders. Prinses Pannenkoek, de liefde van zijn leven, lag onder de tafelvoetbaltafel, minus hoofd, zijn kippetje zonder kop. Björn, zijn trouwe rechterhand met vier poten, lag op het poolbiljart, zijn stuiptrekkende staart deed kunstjes met de witte bal. Het deed hem denken aan die werkeloze lul op het Leidseplein. Die zogenaamde balvirtuoos van het niveautje Ole Tobiasen. ‘Kijk naar mij stonede toeristen. Ik kan in een lantaarnpaal klimmen terwijl ik de bal hooghoud. Geef me geld dan kan ik een nieuwe zwervermuts kopen.’ Marzipan haatte die kleine trainingspak-dragende zeehond. Hij heeft zelfs een keertje olijfolie op die bewuste lantaarnpaal gesmeerd, gewoon als gebbetje. De balvirtuoos brak letterlijk zijn nek, maar hij ging gewoon door. Dus toen stak Marzipan maar gewoon zijn bal lek. Met een vlindermes. Marzipan was dol op vlindermessen. Dan ging ie naar de vlindertuin in Artis en probeerde hij zoveel mogelijk vlinders te perforeren. Met boter op zijn gulp, want dat vond ie grappig. De andere dierentuin-bezoekers vroegen dan van ‘waarom heb je boter op je gulp?’ ‘BUTTERFLY!’ gilde hij dan malloterig. ‘BUTTERFLY!’

Worthy

Wat een leven #45

Mon, 21 Feb 2011 23:13:52 +0100

‘HAHAHAHA!’ bulderde het ergens ver weg. ‘HOHOHOHO!’ bulderde het nu iets dichterbij. Marzipan zat gehurkt een mentholsigaret te roken te midden van het bloedbad wat hij zojuist had aangericht als ware hij een volbloedverwant van Chow Yun Fat. Hij keek op, schuin over zijn Ray Ban’s Wayfarers, in de richting van het gebulder, als ware het een scène geregisseerd door John Woo toen die zijn dagen nog sleet in de cinema van Hong Kong en het maken van waardeloze blockbusters zonder ziel nog overliet aan Hollywood. Het gebulder bleef dichterbij komen en ging nu ook vergezeld van een klappend geluid. Langzaam herrees Mar Zi Pan (zoals hij nu heette) vanuit de hompen vlees, de liters tomatensap en de bakken vol gelatine met cassissmaak. Aziatisch-dramatische muziek weerklonk vanuit het niets, en links en rechts fladderden sneeuwwitte duiven in slowmotion. ‘BRAVO, VRIEND, BRAVO!’ bulderde het nogmaals. Maar nu zag Mar Zi Pan duidelijk de omlijning van een lichaam in de verte. Hij veegde wat bloed uit zijn ogen met een maagdelijke zakdoek, en kneep nog een keer met zijn ogen. De oorsprong van het gebulder was nu duidelijk zichtbaar; het was een menselijke vuilniszak gevuld met net iets teveel vlees, een waffel vol met rood haar op de meest belachelijke plekken en vier armen. Daar, op nog geen 50 meter afstand, stond, met in een van zijn twee linkerhanden het afgehakte hoofd van Prinses Pannenkoek en in een van zijn twee rechterhanden het tevens afgehakte hoofd van Björn, de vlasharige dorpsgek van de cinematische criticasters; Jacques Goderie.

Yayo

Wat een leven #44

Wed, 02 Feb 2011 14:41:00 +0100

Er stond namelijk kwelkom in plaats van welkom, het was een teken. Iemand was verantwoordelijk voor deze altijddurende strontlawine. Een vleesboom van een vent had hier overduidelijk de touwtjes in handen. Het deed hem denken aan die ene film met Jim Carrey, The Truman Show. ‘Mijn leven is een geregisseerde deceptie,’ dacht Marzipan terwijl hij opkrabbelde. Omringd door figuranten, die naar alle waarschijnlijkheid robots waren, draaide onze protagonist volledig door. ‘PRIMA! JIJ FOKT MET MIJN HOOFD, DAN FOK IK MET JOUW ROBOTS.’ Hij toverde een samurai zwaard uit zijn zojuist verschenen JanSport en onthoofde binnen een minuut zesentwintig robots. Marzipan waande zich een acteur en terwijl hij de Uma Truman uithing wachtte hij op een belletje van René Mioch. Die walgelijke popcornpijpert zat hier vast en zeker achter. O wat haatte hij René Mioch, de nimmer kritische breedbekkikker, Marzipan noemde hem niet voor niets René Leukemioch. ‘GODVERDEPOLIO!’ schreeuwde Marzipan. Hij kon nergens draden of computerchips vinden. Misschien waren het dan toch geen robots, misschien was het allemaal wel weer één joekel van een psychologische waan. ‘Wat een leven,’ zuchtte Marzipan sip. ‘Wat een Siamese miskraam van een leven.’

Worthy

Wat een leven #43

Wed, 02 Feb 2011 14:39:25 +0100

Marzipan nam de binnengestroomde stoet PCP verleensters goed in zich op; te kort, te lang, te dik, te dun, lelijke neus. Ah! Daar stond ze, nummer 13, lean en strak, meane bakka en een stel joperz dat de zwaartekracht uitlachte in zijn theoretische gezicht. Marzipan wenkte als een echte despoot of andersoortig levensgenieter met de mogelijkheid om op zijn wenken gepijpt te worden, en werd op zijn wenken gepijpt. Binnen 27 seconden was het gedaan. De 12 jaar coma waren hem echter niet in de koude kleren gaan zitten; tussen zijn bleke, spierloze benen, kampeerden twee watermeloenen van ballen vol met zaad. Zodoen ejaculeerde Marzipan zijn eigen hersenbloeding. Hij lazerde door de duistere sterrenhemel en maakte een smakkerd op een roze stuk asfalt met een glitter-accent. Hij keek op en zag het bord met ‘Welkom in Budtstad’. Er was echter iets vreemds mee aan de hand.

Yayo

Wat een leven #42

Mon, 31 Jan 2011 12:39:51 +0100

Marzipan ontwaakte in en schoon bed, de beste man was dus niet thuis. Omringd door bliepjes en piepjes en het geluid van een opstijgende traumahelikopter opende hij zijn nagenoeg dichtgekitte ogen. ‘Welkom terug,’ zei een hoogblonde zuster terwijl ze zich moederlijk over hem heen boog, haar kiwitietjes bungelden voor zijn ogen als twee rollades in een hangmat. ‘U heeft twaalf jaar in een coma gelegen.’ vervolgde de verpleegster. ‘TWAALF JAAR? Hoe is het met mijn kinderen? Waar is mijn vrouw? Leeft Macaulay Culkin nog?’ jengelde Marzipan ontredderd. ‘U heeft geen kinderen, bent nooit getrouwd geweest en Macaulay Culkin leeft nog. Hij speelt zelfs in de nieuwste Batman film. Batman Got Milk? Got Ham? Het is een regelrechte kaskraker. Batman is nog steeds blind en hij komt erachter dat hij de zoon van Dracula is. Maar ikzelf heb vrij weinig met zulk soort films hoor. Vleermuizen, ik vind ze maar grotesk.’ ‘IK WORD GEK!’ damschreeuwde onze ex-comateuze kameraad krankzinnig. ‘Rustig meneer, rustig, het is tijd voor uw PCP.’ ‘Mijn wat?’ ‘Uw post coma pijpbeurt. Iedereen die meer dan tien jaar in een coma heeft gelegen heeft recht op een pijpbeurt van een verpleegster naar keuze. Over een minuut staan er zestig zusters voor uw neus, kies de lekkerste uit en zij zuigt dan uw zak leeg, puur medicinaal. En dan, dan kan het normale leven weer beginnen.’

Worthy

Wat een leven #41

Mon, 31 Jan 2011 12:36:46 +0100

De hoeveelheid glitterpak die in de troetelneus van Benny verdween leek vanaf een afstandje wel een jaaroverzicht in fashion van Gerard Joling; na Sterren Walgen Op Het IJs pakte hij ook nog even de verjary van Patty en een sporadische invalbeurt bij SBS Shownieuws mee. Net toen Benny de troetelagressie bijna tot een kookpunt voelde komen werd hij opgeschrikt door een woest kabaal wat uit de club leek te komen. Door de deur gesneld trof hij een kakafonie van hoeven, testosteron en fabeldieren aan. Zijn businesspartner en de eenhoorn met de diamanten op zijn puntige fantasiestok stonden lijnrecht tegenover elkander tegen elkaar op te briesen. ‘BJORN! BJORN! BJORN!’ scandeerde de aanwezige werknemers die bij nader inzien eigenlijk helemaal niet zo heel veel te schaften hadden met hun roze werknemer.

Yayo

Wat een leven #40

Wed, 26 Jan 2011 15:30:20 +0100

Het onooglijke gedrocht schuifelde langzaam in de richting van Marzipan. Slijmdraden zo dik als een springtouw hingen aan de misselijkmakende muil van het wanschepsel. ‘DIT IS DE MENSTRUATIEDRAAK!’ schreeuwde Prinses Pannenkoek vanuit de doorzichtige baarmoeder die veel weg had van een peeskamer. ‘Als meisjes voor de eerste keer ongesteld zijn moeten ze hun maandverband of tampon onder hun kussen leggen, de menstruatiedraak neemt deze dan mee en geeft ze vijf euro, een nieuw kussensloopje en een stel tieten.’ vervolgde Pannenkoek. Marzipan had wel eens van de menstruatiedraak gehoord. Helaas. Hij wist dus dondersgoed dat hij hier met een boosaardige tamponzuiger uit Transsylvagina te maken had. De tandenfee van de menstruatiecyclus. Een nagenoeg onsterfelijk wezen aangezien vers menstruatiebloed in die tijd gelijk stond aan vierhonderd liter Red Bull. ‘JE INLEGKRUISJE OF JE LEVEN!’ balkte de draak. Gelukkig had Marzipan altijd een Stanleymes in zijn achterzak. Hij vond dat trouwens een vreemde naam voor een mes. Hij had twee Antilliaanse vrienden, goede vrienden, en die droegen allebei de naam Stanley. Negerzoen, Stanleymes, Marzipan had een hekel aan Eskimo’s en racisme. Het woord black-out vond hij overigens nog het ergste, net alsof getinte mensen altijd alles vergeten.

Worthy

Wat een leven #39

Wed, 26 Jan 2011 15:28:13 +0100

Marzipan rukte zijn eigen meteen los uit de welwillende omhelzing van de gastvrouw. Maar toen hij zich omdraaide voelde hij nog iets om zijn borst kleven. Aldaar was de gesmolten hand (inderdaad met een veelal vrouwelijke swag, voor zover dat van een hand gezegd kan worjen) en ook de meer mannelijke bovenarm van het gozerwijffie. Beiden hadden ze hartstikke los gelaten van het lichaam van de wandelende woordspeling op een verschrikkelijke vermoeiende en dikke titel uit de catalogus van de overleden schrijver (waar overigens vrij weinig ophef over in de media was geweest). Tevens waren ze niet meer zo zeer van vlees en bloed en bot en spier en zenuw gemaakt, maar verworden tot een soort vleeskleurige halflauwe play-doh. Met een schrik draaide Marzipan zich om en zag dat de verzamelingen sneeën, joperz en hier en daar verdwaalde balzak verworjen was tot een grote entiteit van monsterlijke proporties. Benen staken er aan alle kanten uit, clitori waren zichtbaar op de meest ontoepasselijke plaatsen, een conglomeratie van vrouwenborsten vormde een oog wat hem aan loerde, met daaronder een walgelijke scheur vol tanden. Marzipan wilde het bijna op een lopen zetten toen hij zag dat Prinses Pannenkoek hartstikke en ook helemaal opgesloten zat in de doorzichtige baarmoeder van het walgelijke schepsel. ‘Vrouwen….’ dacht hij bij zichzelf.

Yayo

Wat een leven #38

Fri, 21 Jan 2011 13:41:37 +0100

Marzipan had niets tegen homo’s, integendeel, zijn favoriete dode homo was per slot van rekening een homo. Hij had alleen een bloedhekel aan dat verwijfde, dat pauwerige en de jaarlijkse Gay Parade. Tijdens de vorige Gay Parade lag Marzipan op het dak van de Stopera. Hevig vloekend, volledig gecamoufleerd en met een doorgeladen scherpschuttersgeweer in de aanslag. Niet dat hij Utrechtenaars in schreeuwerige niemendalletjes door hun coupe soleil heen schoot, nee, hij schoot alleen de boten lek. Zo’n spartelende zaadzuiger, daar kon hij uren naar kijken. Zijn toenmalige vriendin, Doremifa Solasido, de Mexicaanse halfzus van Toon Ladder, lag die dag op het dak van De Kleine Komedie. Met een handycam en een walkietalkie. ‘Hoor je me Doremifa?’ ‘Si!’ ‘Ik heb echt niets tegen homo’s hoor, maar dat voortdurende gekoketteer met übergeile saunaseks en die theatrale trendgevoeligheid, ik vind het vrij onnodig. En waarom doen ze altijd zo vrouwelijk? Soja loopt toch ook niet te bloeden?’ ‘Si!’ Doremifa had de Nederlandse taal nog niet echt onder de knie, maar was desondanks de eigenaresse van drie Mexicaanse eettentjes in de Amsterdamse Pijp. Spic & Span op de Ruysdaelkade, De Wieken van de Guacamole op de Ceintuurbaan en Kees ze Dia’s op de Amsteldijk.

Worthy

Wat een leven #37

Fri, 21 Jan 2011 13:39:58 +0100

Marzipan greep echter volledig in het niets; er was sprake van een non-existent jopensysteem; een landschap van erwten; een kinderboerderij; een plankenkast; een platte vrouwenborst met daarop twee knikkers om het ontbreken van vrouwenborst te maskeren. ‘Gadfarradamme!’ dacht Marzipan bij zijn eigen alvorens door te rollen naar de eerste de beste betaalde gleuf in het buurtje. Aldaar werd de situatie er niet bepaald beter op. De analogie met het werk van Harry Mulisch, die hem eerder op de avond nog lichtgrijze yoghurt-esque camouflage rond de gulp van zijn zwarte spijkerbroek had bezorgd, effecteerde hem nu op ronduit absurdistische en negatieve wijze. Met zijn grijpgrage handen was Marzipan midden in ‘De Ontdekking van de Kerel’ beland.

Yayo